แอมไซยาไนด์ คือชื่อที่สังคมไทยจะไม่มีวันลืม เพราะนี่คือคดีที่ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์อาชญากรรมที่มืดมน เลือดเย็น และสร้างความสะเทือนขวัญให้กับผู้คนมากที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้นในประเทศไทย ซึ่งข้อสรุปทางกฎหมายล่าสุดรวมถึงบทสรุปคำพิพากษาของศาลชั้นต้นได้มีคำชี้ขาดให้ลงโทษประหารชีวิตจำเลยรายนี้ จากพฤติกรรมการลอบวางยาพิษอย่างเหี้ยมโหดและต่อเนื่องยาวนานหลายปี อาวุธร้ายที่ใช้ในการก่อเหตุครั้งนี้คือ สารไซยาไนด์ ซึ่งเป็นสารเคมีที่มีฤทธิ์ทำลายล้างระบบการทำงานของเซลล์ในร่างกายอย่างรวดเร็วเฉียบพลัน โดยในสำนวนคดีมีการยืนยันและเชื่อมโยงพฤติกรรมอันน่าสะพรึงกลัวนี้กับ จำนวนเหยื่อ รวมทั้งสิ้น 15 ราย ซึ่งในจำนวนนี้มีผู้เสียชีวิตถึง 14 ราย และมีผู้รอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์เพียง 1 รายเท่านั้น เมื่อสืบสวนลึก ลงไปพบว่า ชนวนเหตุและแรงจูงใจทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นจากเรื่องของผลประโยชน์ ทรัพย์สินเงินทอง และการฆ่าเพื่อล้างหนี้สินทั้งสิ้น ในมุมมองของผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในแวดวงการจำหน่ายเคมีภัณฑ์อุตสาหกรรมมาอย่างยาวนาน เรามองว่าเหตุการณ์สลดครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่คดีฆาตกรรมต่อเนื่องธรรมดาๆ แต่มันคือบทเรียนราคาแพงที่สะท้อนให้เห็นถึงช่องโหว่ขนาดใหญ่ในอดีต เกี่ยวกับมาตรการควบคุมเคมีภัณฑ์ร้ายแรงในประเทศไทย จนทำให้เกิดคำถามตามมาในหมู่ประชาชนว่า กันแน่ และทำไมคนทั่วไปถึงสามารถเข้าถึงมันได้ง่ายดายขนาดนั้น หลายคนที่ไม่เคยรู้จักสารเคมีประเภทนี้มาก่อนอาจจะเข้าใจผิดและค้นหาข้อมูลด้วยความสับสนว่า ไซยาไนด์คือยาอะไร หรือ ยาไซยาไนด์คืออะไร ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว มันไม่ใช่ยารักษาโรค และไม่มีการนำมาใช้ทางการแพทย์ในลักษณะของยาเม็ดหรือยารักษาอาการเจ็บป่วยใดๆ ทั้งสิ้น แต่ในทางกฎหมายและพระราชบัญญัติวัตถุอันตราย สารชนิดนี้ถูกจัดให้เป็น วัตถุอันตรายประเภทที่ 3 ซึ่งหมายถึงวัตถุอันตรายที่การผลิต การนำเข้า การส่งออก หรือการมีไว้ในครอบครอง ต้องได้รับใบอนุญาตอย่างถูกต้องและต้องผ่านการตรวจสอบจากพนักงานเจ้าหน้าที่อย่างเคร่งครัด การปล่อยปละละเลยหรือการลักลอบซื้อขายโดยไม่มีการควบคุมอย่างเข้มงวดในอดีต จึงเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้ภาครัฐและกรมโรงงานอุตสาหกรรม ต้องยกระดับมาตรการตรวจสอบการซื้อขายเคมีภัณฑ์ควบคุมทุกประเภทอย่างจริงจังในปัจจุบัน เพื่อไม่ให้ช่องว่างเหล่านี้ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการพรากชีวิตผู้บริสุทธิ์อีกต่อไป ซึ่งในบทความฉบับนี้ […]
